टेंभुर्णी – एखाद्या कुटुंबावर संकट कोसळते तेव्हा त्याची तीव्रता फक्त त्या कुटुंबालाच कळते. मात्र अशा वेळी समाजातील माणुसकी, सेवाभाव आणि सहकार्याची भावना देखील तितक्याच ताकदीने पुढे येते. टेंभुर्णी येथील पत्रकार अनिल जगताप यांच्या पत्नी स्व. सौ. रुपाली (काकी) अनिल जगताप यांच्या उपचारादरम्यान हेच चित्र पाहायला मिळाले. एका बाजूला डॉक्टर मृत्यूशी झुंज देत रुग्णाला वाचविण्यासाठी सर्वतोपरी प्रयत्न करत होते, तर दुसऱ्या बाजूला रक्ताची तातडीची गरज लक्षात घेऊन सामाजिक कार्यकर्ते आणि रक्तदाते अक्षरशः धावून आले. मात्र नियतीपुढे सर्व प्रयत्न अपुरे ठरले आणि शनिवार, दि. ८ ऑगस्ट २०२६ रोजी सायंकाळी ४ वाजून ८ मिनिटांनी सांगली येथील उषःकाल हॉस्पिटलमध्ये रुपाली (काकी) यांनी अखेरचा श्वास घेतला.
गेल्या पाच वर्षांपासून त्या दोन्ही किडन्या निकामी झाल्याने उपचार घेत होत्या. या कठीण काळात सांगली येथील उषःकाल हॉस्पिटलचे डॉ. मुंजाप्पा यांनी सातत्याने उपचार करून त्यांना जगण्याची संधी दिली. कुटुंबीयांच्या मते, त्यांच्या उपचारांमुळे रुपाली (काकी) यांचे आयुष्य अनेक वर्षे वाढले आणि त्यामुळेच आजही जगताप कुटुंब त्यांच्याप्रती कृतज्ञ आहे.
मात्र दि. २४ जुलै २०२६ रोजी मध्यरात्री त्यांना अचानक फिटसदृश झटका आला. तातडीने त्यांना टेंभुर्णी येथील मार्स हॉस्पिटलमध्ये दाखल करण्यात आले. तेथे डॉ. राहूल पाटील, डॉ. प्रसाद मोरे, डॉ. आमोल माने आणि मदत कांबळे यांनी त्वरित सिटीस्कॅन करून मेंदूमध्ये पाणी झाल्याचे निदान केले. त्यानंतर त्यांच्या मार्गदर्शनाखाली पुढील उपचारांसाठी त्यांना सांगली येथील उषःकाल हॉस्पिटलमध्ये हलविण्यात आले.
उषःकाल हॉस्पिटलमध्ये डॉक्टरांच्या टीमने अत्याधुनिक उपचार सुरू केले. मात्र किडन्यांचे कार्य पूर्णपणे बंद पडल्याने त्याचा परिणाम हृदयावर झाला. त्यांना व्हेंटिलेटरवर ठेवण्यात आले. क्रिएटिनिनची पातळी ३.०४ वरून ९ पर्यंत पोहोचल्याने प्रकृती अत्यंत गंभीर झाली. साध्या डायलिसिसऐवजी अत्याधुनिक पद्धतीने डायलिसिस करण्यात आले. उपचार सुरू असतानाच मोठ्या प्रमाणावर रक्त आणि रक्तघटकांची गरज निर्माण झाली.
टेंभुर्णीसारख्या ठिकाणाहून एवढ्या कमी वेळेत आवश्यक रक्तदाते मिळणे कठीण होते. त्यामुळे सामाजिक माध्यमांद्वारे मदतीचे आवाहन करण्यात आले. हे आवाहन रयत क्रांती संघटनेचे सोलापूर जिल्हाध्यक्ष सुहास पाटील यांच्या निदर्शनास आले. त्यांनी तातडीने रयत क्रांती संघटनेचे प्रदेशाध्यक्ष सदाभाऊ खोत यांच्या मार्गदर्शनाखाली त्यांचे सुपुत्र सागर खोत यांच्याशी संपर्क साधून परिस्थितीची माहिती दिली.
क्षणाचाही विलंब न करता सागर खोत यांनी सांगली जिल्ह्यातील कार्यकर्ते आणि रक्तदात्यांशी संपर्क साधला. त्यांच्या एका आवाहनाला उत्स्फूर्त प्रतिसाद मिळाला. दुसऱ्याच दिवशी सकाळपासून रक्तदाते उषःकाल हॉस्पिटलमध्ये दाखल झाले. एकूण १६ रक्तदात्यांनी रक्तदान करून उपचारांसाठी आवश्यक रक्त आणि रक्तघटक उपलब्ध करून दिले. या माणुसकीच्या साखळीत अमोल हजारे, सौरभ अडसूळ, भाजप युवा मोर्चाचे वाळवा मतदारसंघ उपाध्यक्ष विशाल काटकर, उपसरपंच विजय मसुटगे, ईशुब शेख, प्रणव चौगुले, ॲड. राणा निकम, भाजप उपतालुकाप्रमुख संजय महादेव हजारे, मुबारक तांबोळी, सार्थक जाधव, शशिकांत राजाराम मस्कर, ओंकार आनंद गरजे यांच्यासह अनेक रक्तदात्यांनी निःस्वार्थपणे सहभाग नोंदविला.
रक्तदानामुळे उपचार प्रक्रियेला मोठी मदत झाली. डॉक्टरांनीही सर्वतोपरी प्रयत्न सुरू ठेवले. शनिवारी दुपारी मेंदूतज्ज्ञ डॉ. संजीव कुलकर्णी आधुनिक तंत्रज्ञानाच्या सहाय्याने मेंदूवरील शस्त्रक्रिया करण्याच्या तयारीत होते. परंतु त्याआधीच रक्तदाब आणि हृदयाची गती अचानक कमी झाली. सर्व प्रयत्न करूनही त्यांना वाचविता आले नाही आणि सायंकाळी ४ वाजून ८ मिनिटांनी त्यांनी अखेरचा श्वास घेतला.
रुपाली (काकी) यांचा स्वभाव शांत, संयमी, प्रेमळ आणि सर्वांना आपलेसे करणारा होता. घरातील प्रत्येक सदस्याला जिवाभावाने सांभाळून घेणाऱ्या आणि नात्यांना प्रेमाने जोडणाऱ्या त्या सर्वांच्या लाडक्या “काकी” होत्या. त्यांच्या पश्चात पती अनिल जगताप, दोन मुली आकांक्षा व अंकिता, मुलगा ओंकार, आई, थोरले बंधू महादेव जगताप यांच्यासह मोठा परिवार आहे.
एका आईच्या जाण्याने मुलांच्या आयुष्यातील सर्वात मोठी माया हरपते. आईचा स्पर्श, तिचा आधार, तिचे प्रेम आणि तिचे मार्गदर्शन ही आयुष्यभर साथ देणारी संपत्ती असते. आज आकांक्षा, अंकिता आणि ओंकार यांच्या आयुष्यात ही सावली कायमची निघून गेली आहे. त्याचप्रमाणे पत्नी ही नवऱ्याच्या आयुष्यातील सुख-दुःखाची खरी सोबती असते. तब्बल २१ वर्षे संसारात खंबीरपणे साथ देणारी जीवनसाथी अचानक निघून गेल्याने अनिल जगताप यांच्या आयुष्यात मोठी पोकळी निर्माण झाली आहे.
या संपूर्ण संघर्षाने एक गोष्ट मात्र अधोरेखित केली—वैद्यकीय उपचारांसोबत समाजातील माणुसकीही किती मोठी शक्ती असते. डॉक्टरांचे अथक प्रयत्न, रक्तदात्यांचे निःस्वार्थ रक्तदान, सामाजिक कार्यकर्त्यांची तत्परता आणि कुटुंबीयांची शेवटपर्यंतची धडपड हे सर्व या संघर्षाचे साक्षीदार राहिले. जरी रुपाली (काकी) यांना वाचविणे शक्य झाले नाही, तरी त्यांच्या उपचारासाठी एकत्र आलेल्या असंख्य हातांनी समाजात माणुसकी अजूनही जिवंत असल्याचा प्रेरणादायी संदेश दिला.
